دوشنبه ۱۰ تیر ۱۳۸۷
بدون شک یکی از آرزوهای بزرگ بندهی حقیر، بهعنوان یک نفر از این ۷۰ و خوردهای میلیون نفوس موجود در مملکت پهناورمون، اینه که چشم باز کنم و ببینم تعارف از قاموس زبانی هممیهنانمون حذف شده!
از بابت داشتههای زیادی میشه به اروپاییها حسادت ورزید اما یکی از مهمترین عوامل غبطهپرداز، همون نبود تعارف و کوتاه بودن مکالمات زبانی اونها نسبت به روده درازیهای ما ایرونیها در زمینهی تعارف و بازی با الفاظ هست که در حقیقت نه تنها هیچگونه فایده و خاصیتی نداره، بلکه روزانه کلی از وقت و انرژی زبان و فکر ماها رو به خودش اختصاص میده که اگر این رو ضربدر تعداد نفوس بکنیم متوجه میشیم که چه میزان قابل توجهی از زمان گرانبها در هر روز، به ایننحو به هدر میره.
باز اگه تعارف سبب ایجاد صمیمیت میشد حرجی به دیدگاه، وارد نبود. اما بهخوبی میدونیم که ۹۹/۹٪ از چاکرم،مخلصمها در حد همون بازیهای کلامی باقی میمونه و هیچ کدوم در زمانی که پاش بیفته جامهی واقعیت به تن نخواهد کرد.
بهراستی چرا ما ایرونیها اینقدر تلاش میکنیم به سایرین بفهمونیم که میتونیم شام رو در خدمتشون باشیم یا پول اجناس خریداری شدهشون رو حساب کنیم در حالیکه حتی ۱٪ هم تمایل واقعی به اینکار نداریم؟!
امتیاز: 4 (2 رای) 
در حال ثبت ...
